Nie wierzcie kobiecie. A już na pewno, kiedy tak imponująco mocnym głosem, jakim obdarzona jest wokalistka zespołu Obscure Sphinx, próbuje zwieść Was subtelnie wyśpiewywaną frazą I’m so scared (utwór Paragnomen). Natomiast kiedy wraz z nią na scenę wstępuje czterech muzyków, możecie się spodziewać jedynie najcięższego. Dlaczego? Kto zawitał choć raz na koncert Obscure Sphinx, a także spróbował zmierzyć się z ich debiutanckim albumem Anaesthetic Inhalation Ritual ten może mieć już kilka gotowych odpowiedzi na to pytanie. Z pewnością na zawarte w tytule „znieczulenie” nie ma co liczyć, a sam zespół obawiać mógłby się jedynie zasłużonego rozgłosu.

Zwodniczą może być również przewijająca się w utworze Eternity linijka I’m from nowhere – Obscure Sphinx na pewno nie są znikąd. Zofia Wielebna Fraś, Bartosz Badacz, Michał blady Rejman, Mateusz Werbel Badacz oraz Tomasz Yony Jońca natrafili na siebie w Warszawie i współpracują razem od 2009 roku. Zresztą, zaglądając w artystyczną przeszłość niektórych z wymienionych tu osób, wyczytać można nazwy takich projektów jak Licorea, So I Scream, Rootwater czy Soma Process.

Anaesthetic Inhalation Ritual to przede wszystkim ogromna dawka energii wyrażająca się poprzez miarowe tempa i ponury bas. To również gitarowy brud oraz znajdująca się na przeciwległym biegunie względem nich przestrzeń. Wreszcie to także charakterystycznie nawarstwiające się, tworzące gigantyczne spiętrzenia melodie, które wręcz zalewają odbiorcę. Wraz z niską barwą głosu Wielebnej, która nie stroni od napawających grozą krzyków, prezentując także gamę bardziej grindcore’owych rozwiązań, dają nam kompozycje, które niepokoją słuchacza. Utwory pełne są zwolnień, rytmicznych uderzeń bębnów, a także onirycznych riffów przejścia – wyznaczają one punkt zwrotny kompozycji, zwiastując niekiedy moment wytchnienia. Włączenie ich płyty jest jednoznaczne ze zgodą na wypuszczenie ukrytych demonów i zmór, które tylko czekają, by wraz z tą brzmieniową chmarą chaosu porwać nas w odmęty człowieczych zakamarków. Wymaga to od odbiorcy szczególnej uwagi – inaczej można zostać wręcz zmiażdżonym przez natłok zawartych tam emocji. AIR to z pewnością album „lirycznej wagi ciężkiej”, który jest w stanie zaintrygować amatora neurotycznych sludge’owych i postowych rejonów i nie tyle co zadowolić, a wręcz przeorać jego muzyczne podniebienie. Poprzeczkę – co niezmiernie cieszy wielbicieli niepokornych dźwięków – Obscure Sphinx ambitnie postawili sobie całkiem wysoko.

tekst: Dorota Płuchator