Tykająca gitara ostrożnie obwieszcza początek trzydziestopięciominutowej płyty brytyjskiej formacji Khuda. Drugi długogrający krążek w ich karierze – Iecava – to następca wydanego w 2010 roku albumu Palingenesia.

Krótko, acz treściwie – aż chce się rzec po wysłuchaniu tego materiału. Zresztą, już wcześniejsze wydawnictwa tego zespołu ujawniły ich zamiłowanie do przekazywania swoich muzycznych pomysłów w dość skondensowanej formie. Iecava pełna jest przede wszystkim wartkich gitarowo-perkusyjnych melodii. Wymienione instrumenty – nader rytmiczne oraz energiczne – stanowią narracyjną ramę płyty. W ten sposób, bez wypowiadania ani jednego słowa obrazowane są poszczególne historie. Na albumie znajdziemy ich osiem – są nimi muzyczne wariacje na temat przypadku, losu oraz szczęścia (Tyche), łotewskiego miasteczka będącego w XIX wieku areną dla jednej z bitew kampanii napoleońskiej (Iecava), można nawet dać porwać się greckiemu bóstwu Boreaszowi, czy wyruszyć na dźwiękową eksplorację opuszczonych miejskich terenów (Haikyo).

Współwystępujące agresywne i łagodniejsze momenty działają na odbiorcę niczym rozrusznik. Galopujące i zmienne melodie, którymi zalewają nas muzycy sprawiają, że podczas słuchania trudno wysiedzieć w miejscu. Khuda to bardzo zgrany duet, których twórczość powinna zainteresować nie tylko wprawione postrockowe ucho.

tekst: Dorota Płuchator