Kanadyjski zespół Godspeed You! Black Emperor (do 2002r. Godspeed You Black Emperor!) uważany jest przez wielu krytyków za pionierów post-rocka. To właśnie ich muzyka miała ukierunkować cały gatunek i narzucić pewne standardy, jedynie powielane i aranżowane na nowo przez kolejnych wykonawców. Zespół przybrał nazwę Godspeed You! Black Emperor pod wpływem inspiracji czarno-białym filmem dokumentalnym o japońskim gangu motorowym Black Emperors¹

All Lights Fucked on the Hairy Amp Drooling

Początki zespołu sięgają roku 1994 roku kiedy to Efrim Menuck, Mauro Pezzente i Mike Moya – wyposażeni w dwie gitary i bas – otrzymali ofertę występu jako support zespołu Steak 72. Ze względu na dość krótki czas przygotowań do koncertu trójka muzyków postanowiła, że każdy z nich zagra po 30minutowym akordzie. Występ został przyjęty dość entuzjastycznie, więc muzycy postanowili kontynuować tego typu granie. Przez niespełna rok czasu zespół grywał koncerty w małych klubach w Montrealu, pracując jednocześnie nad demo-kasetą pt. All Lights Fucked on the Hairy Amp Drooling. Kaseta ta owiana jest nie lada tajemnicą, jako że nie ma praktycznie żadnych dowodów na jej istnienie. Prócz zdawkowych zapewnień ze strony wytwórni Constellation Records, że kaseta ta została nagrana oraz skanu jej okładki nie ma żadnych informacji, nie mówiąc już o dowodach jej istnienia. Demo to miało ukazać się w grudniu 1994 roku w ilości ograniczonej do 33 kopii. Jest to obecnie jedno z najbardziej pożądanych przez fanatycznych fanów nagrań z gatunku post-rocka…

Hotel2Tango

W 1995 roku przyszły członek GY!BE, Mauro Pezzente, wprowadził się wraz ze swoją partnerką Kivą Stimac do opuszczonego loftu w przemysłowej dzielnicy Montrealu, East End. Miejsce to służyło jednocześnie jako prowizoryczna sala koncertowa o nazwie Gallery Quiva; odbywał się w nim średnio jeden koncert miesięcznie. Lecz po niecałym roku wdychanie oparów wydobywających się z garażu przemysłowego znajdującego się bezpośrednio pod loftem stało się zbyt uciążliwe i Pezzente wraz z Stilmac opuścili budynek. Wkrótce budynek przejął Efrim Menuck. Biorąc pierwsze trzy symbole z kodu pocztowego H2T 3E2 i posługując się alfabetem fonetycznym NATO Efrim nadał miejscu nazwę Hotel2Tango (H – Hotel, T – Tango). Do 1998 roku Hotel2Tango stał się jednym z najbardziej znaczących miejsc na mapie wydarzeń sceny niezależnej w Montrealu. To właśnie tutaj w 1997 rozpoczęły się nagrania do debiutanckiego albumu F#A#∞.
Z czasem pojawiło się wiele plotek o H2T. Jedna z nich mówiła, że wszyscy członkowie zespołu mieszkają nielegalnie w squocie na East End, który cieszył się coraz większym zainteresowaniem fanów muzyki alternatywnej. W pewnym momencie popularność tego miejsca stała się jego problemem. Liczba zainteresowanych koncertami przerastała jego pojemność, a w trakcie koncertów dochodziło do licznych kradzieży. Rzuciło to cień na działalność Hotel2Tango, którego „zarządcy” zaczęli przenosić koncerty w inne nowo powstałe miejsca w mieście. Ostatecznie działalność została zatrzymana całkowicie, lecz sam budynek nigdy nie został w pełni porzucony. W 2000 roku właściciel małego studia nagraniowego Morn and Pop Sound, Howard Bilerman zwrócił się do Menucka i Amara z propozycją urządzenia w Hotel2Tango studia nagraniowego. Muzycy przystali na tę propozycję i wybudowali wewnątrz budynku ściany dzielące go na trzy części – studio, część mieszkalną i scenę. Wkrótce muzycy zakupili profesjonalny rejestrator 24-śladowy, który szybko stał się punktem zainteresowania wielu zespołów. Jednakże przez wiele lat studio było zamknięte dla obcych zespołów a jego właściciele koncentrowali się na współpracy z zaprzyjaźnionymi zespołami z Constellation Records oraz Fancy Records. Zmiana nastąpiła dopiero w październiku 2004 roku, kiedy otworzyło swoje drzwi dla zespołów spoza Montrealu i uruchomiło stronę internetową. Dwa lata później nastąpił początek końca pierwotnego Hotel2Tango. Kilka osób działających dla Constellation Records i Hotel2Tango zakupiło większy opuszczony budynek przemysłowy zaledwie dwie przecznice dalej. Opuszczona od przeszło dekady nieruchomość była gotowa do rozbiórki, a w jej miejscu miały powstać apartamentowce. Po trwającym rok remoncie budynek został zaadaptowany na nową siedzibę Constellation Records oraz Grey Market Mastering. Oficjalna przeprowadzka nastąpiła 4 lutego 2007 i oznaczała koniec działalności starego i początek nowego Hotel2Tango.

F#A#∞

Wspomniany już debiutancki album zespołu nagrany został w świeżo założonym studio Constellation Records w Hotel2Tango. Wraz z rozpoczęciem prac nad albumem w 1997 roku, skład grupy liczącej wówczas 15 członków został zredukowany do 10 osób. Mimo to przy pracy nad nagraniem materiału udzielało się wielu gości. Zbiór materiału sięgający swoją historią 1993 roku znalazł ujście w postaci dwóch przeszło 20-minutowcych utworów. Początkowo muzycy chcieli wydać album własnym nakładem na dwóch 7-calowych płytach winylowych. Lecz kiedy Don Wilkie i Ian Ilavsky – założyciele  niedawno powstałego Constellation Records oraz współproducenci albumu – zaproponowali muzykom wydanie ich debiutu jako swojego trzeciego wydawnictwa muzycy odeszli od pierwotnego pomysłu i przystali na propozycję.

F#A#∞ ukazał się 14 sierpnia 1997 roku na 12-calowej płycie winylowej, a jego pierwszy nakład – liczący 500 sztuk – otrzymał okładki zaprojektowane i wykonane własnoręcznie przez niezależnych artystów z Montrealu oraz liczne dodatki, jak np. ‘rozjechanego przez pociąg’ kanadyjskiego centa. Po premierze debiutanckiego nagrania zespół zaczął zastanawiać się nad trasą koncertową po Stanach Zjednoczonych. By utorować sobie drogę muzycy zdecydowali wysłać kopię swojej debiutanckiej płyty do chicagowskiej niezależnej wytwórni muzycznej Kranky Records. Zachwycona materiałem wytwórnia zaproponowała muzykom wydanie albumu na płytach kompaktowych, oni zaś wrócili do studia by poddać go zmianom. Zmiany te obejmowały dodanie, odjęcie oraz re-aranżację elementów utworów. Skutkowały one trzema, a nie jak dotąd dwoma utworami trwającymi łącznie przeszło 63 minuty. Wydany ponownie – 8 czerwca 1998 roku – album jest obecnie najbardziej rozpoznawalnym dziełem zespołu.

Kolejne lata istnienia GY!BE przebiegały pod znakiem nieustannych tras koncertowych, z początku po Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Zespół przemierzał cały kontynent za tzw. „zwroty”, czyli przyjmując wynagrodzenie, które wystarczało jedynie na dojazd i nocleg. Szczęśliwym trafem muzykom udało się otrzymać zasiłek od kanadyjskiego rządu, który muzycy przeznaczyli na trasę koncertową po Europie. Podczas owej trasy, rozpoczęły się prace nad nowym materiałem, w efekcie których powstały dwie kompozycje. Ujrzały one światło dzienne 8 marca 1999 roku w postaci mini-albumu Slow Riot for New Zerø Kanada wydanego ponownie w wersji winylowej i kompaktowej nakładem wytwórni Constellation Records oraz Kranky.

Na frontowej okładce albumu na pierwszy rzut oka trudno doszukać się jakichkolwiek odniesień do wykonawcy czy zawartej na nim muzyki. Znajduje się na niej jedynie hebrajska fraza תֹהוּוָבֹהוּ transkrybowana jako Tohuwabohu. Frazę tę znaleźć możemy między innymi w biblijnej Księdze Powstania, gdzie za jej pomocą opisywane były „bezkształt” i „nieład”. Rewers okładki ukazuje zaś proporcje i skład koktajlu Mołotowa.

Lift Yr. Skinny Fists Like Antennas to Heaven

Wokół wytwórń Constellation Records, Hotel2Tango i samego zespołu GY!BE zaczęła wyrastać prawdziwa post-rockowa scena. Nowi członkowie zespołu zakładali projekty poboczne z innymi muzykami, którzy zakładali kolejne projekty (m.in. A Silver Mt. Zion),lecz mimo licznych koncertów i nowych projektów muzycy GY!BE kontynuowali współpracę i z początkiem 2000 roku wydali drugi album, zatytułowany Lift Yr. Skinny Fists Like Antennas to Heaven. Składające się z czterech, trwających średnio 20 minut utworów wydawnictwo zafascynowało zarówno fanów jak i krytyków. Zdaniem wielu z nich – w tym tak znaczących jak Pitchfork Media (przyznało ocenę 9/10) nagranie to uchodzi za najlepsze w twórczości zespołu. Album nagrany został w lutym 2000 roku w Chemical Sound Studio w Toronto i ukazał się pół roku później 9 października nakładem Constellation Records oraz Kranky na płytach winylowych i CD.

Yanqui U.X.O., zawieszenie działalności i powrót

Dwa lata później, w listopadzie 2002 roku ukazał się trzeci i póki co ostatni album zespołu, Yanqui U.X.O. Yanqui to hiszpański odpowidenik słowa yankees (pol. jankesi), U.X.O. zaś to skrót od Unexploded Ordnance (pol. niewybuch). Na froncie okładki znalazło się zdjęcie zrzucanych z samolotu bomb,  zaś tylna strona to graficzna alegoria przemysłu zbrojeniowego przedstawiająca Wielką Czwórkę Wytwórni Płytowych². Również tytuły utworów Rockets Fall on Rocket Falls czy nawiązujące do daty palestyńskiej Intifady Al-Aksa³, 09-15-00 mają dość wyraźny charakter polityczny. Płyta ta wywołała sprzeczne i bardzo odmienne reakcje u fanów i recenzentów - Pitchfork Media przyznało niską ocenę 5,6/10, Allmusic zaś 4,5/5.

Po trasie koncertowej do Yanqui U.X.O. zespół niespodziewanie powiadomił o zawieszeniu działalności. W 2003 roku grupę opuścił gitarzysta Roger Tellier-Craig, który chciał oddać się pracy nad swoim projektem Fly Pan Am. Przerwa, jaką zrobili sobie muzycy trwała nieprzerwanie od 2003 roku aż do początku kwietnia 2010 roku. W 2008 roku pojawiła się nawet informacja jakoby zespół rozpadł się na dobre. Stało się tak w wyniku źle zinterpretowanej przez dziennikarza wypowiedzi Efrima Menucka w ramach jednego z nielicznych wywiadów. Słowa te zostały później zdementowane przez członków zespołu. Z początkiem kwietnia 2010 roku zespół niespodziewanie ogłosił swój powrót na scenę i udział w tegorocznej edycji brytyjskiego festiwalu All Tomorrow’s Parties. Jednocześnie pojawiły się informacje o planowanych koncertach w Wielkiej Brytanii oraz na Starym Kontynencie i dziewięciu występach w Stanach Zjednoczonych.

Poglądy…

Znani ze specyficznego stosunku do mediów, wywiadów i rozgłosu muzycy zgodzili się w 2002 roku na wykorzystanie na potrzeby filmu 28 Dni Później⁴ fragmentu utworu East Hastings noszącego tytuł Sad Mafioso. Warunkiem zgody miało być jednak nieuwzględnienie tego utworu na oryginalnej ścieżce dźwiękowej wydanej do filmu. Trzy lata później grupa zgodziła się na wykorzystanie utworów z Yanqui.U.X.O. na potrzeby filmu dokumentalnego Bombhunters⁵. Wszelkie inne przypadki zawarcia utworów, bądź ich fragmentów w ścieżki dźwiękowe (w tym kilka przez BBC) nastąpiły bez zgody muzyków lub nie zostały nigdy publicznie wyjaśnione.

Część członków Godspeed You! Black Emperorutożsamiana jest z ruchem antyglobalistycznym czy wręcz anarchistycznym. Dzieje się tak m.in. z powodu ich dość specyficznego trybu życia, otwartej krytyki przemysłu muzycznego oraz poglądów „przemycanych” w utworach zespołu. Nawiązujące do wydarzeń polityczno-historycznych tytuły utworów czy sample z wywiadów natury światopoglądowo-politycznej definiują stosunek muzyków do globalnej polityki.

W trakcie amerykańskiej trasy koncertowej zespół został zatrzymany przez policję po tym jak sprzedawczyni na stacji benzynowej w Ardmore w stanie Oklahoma wzięła członków grupy za terrorystów. Przestraszona kobieta szybko przekazała jednemu z klientów stacji kartkę z prośbą, by zadzwonił na policję. W trakcie interwencji policjanci znaleźli w samochodzie zespołu „podejrzane antyrządowe dokumenty” oraz „zdjęcia wież wiertniczych” przez co postanowili przetrzymać muzyków do momentu ich przesłuchania przez FBI. Po sprawdzeniu tożsamości i pochodzenia, muzycy zostali zwolnieni z aresztu i kontynuowali trasę. Podczas kolejnego koncertu w stanie Missouri Efrim Meniuk wdał się w rozmowę z publicznością na temat zaistniałego incydentu twierdząc, że to właśnie swojemu pochodzeniu zawdzięczają szybkie zwolnienie z aresztu. Efrim miał powiedzieć, że „to dobrze, że jesteśmy miłymi, białymi dzieciakami z Kanady” („It’s a good thing we’re nice white kids from Canada”) wytykając rasizm amerykańskim władzom. Cały incydent opisany został w książce Michaela Moora zatytułowanej Stary, co zrobiłeś z moim krajem?⁶

_______________________
¹ God Speed You Black Emperor! [ゴッド・スピード・ユー! BLACK EMPEROR, reż. Mitsuo Yanagimachi, 1976]
² Wielka Czwórka Wytwórni Płytowych [cztery koncerny kontrolujące ok. 70% światowego rynku muzycznego]
³ Intifada Al-Aksa [masowe powstanie Palestyńczyków przeciwko izraelskiej okupacji Palestyny]
⁴ 28 Dni Później [28 Days Later, reż Danny Boyle]
⁵ Bombhunters [Bombhunters, reż Skye Fitzgerald]
⁶ Stary, co zrobiłeś z moim krajem? [Dude, Where's  My Country?, aut. Michael Moore, 2003]